همین که دلم ادعایش شد گنده شده است ، طی یک عملیات انتحاری منهدم شد.

احساسم بغض کرد و گوشه ای نشست و زانوی غم بغل گرفت.

عقل مغرورم نتوانست خودش را راضی کند و عذر بخواهد !

چیزی نگذشت که احساسم دق کرد و مرد ...

شیطنتم دیگر هیچوقت بازی نکرد ، با هیچکس.

و عقلم تا آخر آخر عمر پشیمان ماند.

شاکی خصوصی شکایتی ندارد.

می شود مرا اعدام نکنید ؟؟؟

 در دل جیغ می زد و کسی نمی شنید !

زمان معلق بود ، نمی دانست برود ، بماند

یا اینکه

برگردد.

تو که تاب مقاومت در برابر التماس رو نداری ، التماس می کنی به اشکات. قول می دی بهشون ، قول مردونه می دی ، باور نمی کنن ...

بغضت می ترکه ، سیل اشک جاری می شه. فوری یه سد جور می کنی، همشون برمی گردن ، تبدیل می شن به چشمه های زیرزمینی ، محرم می شن برای زخم های همیشگیت و نقشه می کشن برای هجوم بعدی.

حتی اشکام خیلی نامردن . . .

خیالت تخت.

تیر بزن هر دم.

سرک می کشی اول.

سرت را پایین می اندازی و وارد می شوی بعد.

گیاهان کویری ذهنم همگی از جنس خارند. قسمت می دهم تا بروی ... تا بیش از این پایت زخمگین نشود.

.

.

.

ردپایت می ماند بر شن زارها و ماسه زارهای ذهن کویری ام اما ...

دقیقا نمی دانم !!

هر دو حس با هم به من هجوم می آورند. در عین حالی که زیپ کاپشنم را بالا می آورم دلم می خواهد کاپشن را درآورم.

ضلع غربی قلبم بدجوری موشک باران است. کاش می شد قلبم را با دو دست فشار دهم تا تاپ و توپ نکند. آرام بنشیند سر جایش. موشک باران به آن قسمت قلبم منحصر نمی شود. پخش می شود در تمام زوایای آشکار و پنهان دل کوچکم !

آب دهانم را قورت می دهم. نفسی عمیق با سرعت برای کمک خودش را می رساند. نفس را در سینه ام حبس می کنم. لبخند می نشانم روی لبانم و همین طور زنده می مانم...