وقتی نگام نمی کنی٬
وقتی چشمام تو چشمات می افته٬
وقتی حواست هست که من از دور میام٬
وقتی به محض نزدیک شدنم خودتو به اون راه می زنی٬
وقتی تنهام٬
وقتی کنارم نیستی٬
وقتی دارم خفه می شم٬
وقتی خودکشی می کنم٬
وقتی هنوز زنده ام٬
وقتی می خندم٬
وقتی نگرانم٬
وقتی گوشیت خاموشه٬
وقتی جواب نمی دی٬
وقتی دوستم نداری٬
وقتی عذرخواهی می کنی٬
وقتی صدات می کنم٬
وقتی خواب می بینم٬
وقتی التماس می کنم٬
وقتی می نویسم٬
وقتی نمی بینم٬
وقتی همه چیزو می دونی٬
وقتی به سادگی دروغ می گی٬
وقتی گول می خورم٬
وقتی تو فکر می رم٬
وقتی نمی دونم کجایی ؟
وقتی حواست به من نیست٬
وقتی زمین می خورم٬
وقتی می میری٬
وقتی گریه می کنم٬
وقتی روزگار دست به کمر می ایسته٬
وقتی قیافه ی ناراحتا رو یه خودش می گیره٬
وقتی تو گور می لرزی٬
وقتی من میام اونجا٬
وقتی تموم نمی شه٬
وقتی ادامه داره٬
وقتی تا بی نهایت٬
وقتی٬
وقتی٬
وقتی
...
خودتو دیگه چرا ؟!
این آدرس٬ آدرس وبلاگ یکی از دوستامه که به اصرار من شروع به وبلاگ نویسی کرده.فکر کنم اگه سر بزنید خوشتون بیاد.
نگاهی کردم و اهمیت ندادم.
...
خیلی طول کشید.هنوز اونجا بودی !!!
گفتم : چیزی می خوای ؟
خندیدی.
گفتم : بیا تو ، دم در بده .
اومدی و پشت سرت در رو بستی !!
ولی من ...
فقط تعارف کرده بودم !
پ. ن :قالب وبلاگمو به خاطر یکی عوض کردم.
من بالاخره اومدم. خیلی تشکر می کنم که با وجود نبودنم شما بودید. نمی دونم چطوری به این همه وبلاگ سر بزنم و نمی دونم چطوری همه ی پستاتونو بخونم.ولی قول می دم که بیامو بخونم اگه دیر شد ببخشید.
اینم پست جدیدم:
بعضی ها خرشون از پل گذشته٬ بعضی ها خرشون داره از پل می گذره. بعضی ها دارن خرشونو راضی می کنن که بره رو پل!! بعضی ها هم اصلا خر ندارن. بعضی ها هم خر دارن ولی نمی دونن پل کدوم طرفیه!!!
و تو آن را آنقدر محکم نگه داشته بودی که خیالم راحت شده بود.
تو می خندیدی و من چقدر فکر می کردم که تو خوبی.
دلت مرا نمی خواست و تو یواشکی گاهی قلبم را رها می کردی.
و چقدر حواست بود که حواسم نباشد.و من چقدر الکی حواسم را پرت می کردم.
تو چقدر دروغ می گفتی و من چقدر به خودم می باوراندم.
تو چقدر خوشبخت بودی که من اینقدر تو را دوست داشتم.و من چقدر احمق بودم!
روی کاغذم می نوشتم دوستت دارم ولی با ط و ص که انگار می نوشتم دوطصص دارم تا تو نفهمی چه می گویم و قه قهه بزنی و در دلت بگویی چقدر من ابلهم.
و من چقدر محافظه کارانه دوستت می داشتم و من چقدر ...
پ.ن:دارم می رم یه مدت نیستم.تا کی؟خودمم نمی دونم!!!
فالی سلیمان را قرض گرفتم البته به هزار خواهش و تمنا.
هفت آسمان را دنبالشان گشتم.شاید آسمان پنجم را دوبار.و شاید چهارم را یادم رفت.
همه را آوردم و سعی کردم به هم پیوند دهم.بسیار منظم.
ولی...
قابل اجماع نبودند.
فکر می کنم قاطی شده باشند.با اعتقادات تو.که فکر می کنم اصول هم داشتند.
دوباره پخششان کردم توی آسمان.
تا سلیمان وقتی پرواز می کند با قالی اش،حوصله اش سر نرود.
فقط یه کوچولو...
خون فواره زد بیرون.خون سیاه و غلیظ.انگاری تمام خونای بدنم جمع شده بودن و منتظر یه راه خروج بودن.همشون داشتند نجات پیدا می کردن.
همچین با عجله برون میومدن که انگار دیرشون شده بود.
فقط نگاشون کردم.
با رفتن اونا کم کم احساس ضعف بر من غلبه کرد....تا اینکه دیگه چیزی نفهمیدم.
...
...
چشمامو باز کردم.انگاری یکیشون راه رو گرفته بود و اجازه نداده بود بقیه خارج شن.
و به خاطر من همون جا خشک شده بود.
چشماتو می بندی و سه کلمه که بیشترین انرژی رو بهت می ده به ترتیب می نویسی.بعد سه نفر رو به بازی دعوت می کنی.
لبخند خدا٬صدای خدا٬نگاه خدا
تو٬من و تو٬ما
مامانم٬بابام٬داداشای گلم.
دعوت شدگان به بازی:
مدادسفید٬مسعود٬سیب زمینی
افزوده شد:
دوست داشتم کلمه هایی رو بنویسید که بیشترین انرژی رو بهتون می ده نه با اونایی که مانوسید.
ولی از همتون می تشکریم.
بی وفایی،بی معرفتی و خیلی چیزای دیگه.
خوب یه جورایی می شه گفت امروز روز تو هم هست.
تو هم یه جورایی معلم من محسوب می شی.آخه خیلی چیزای خوب خوب بهم یاد دادی.
پس روزت مبارک.
پی نوشت:پست قبلی رو حتما بخونید.
البته مواظب سر خودتون هم باشید.
اجازه خدا چقدر به نفخ صور مونده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
اونقدر که زیر پام علف سبز شد.
نمی یای درو باز کنی؟
.
.
.
اگه یه وقت دلت سوخت و اومدی در قلبت رو به روم باز کنی
و منو دم در ندیدی٬
تعجب نکن!!!
رفتم بقیه ی وسایلم رو بیارم.
>>> ادامه مطلب <<<
توی دلم جای سوزن انداختن نبود
فقط یه گوشه ی قلبم جای نگاه تو خالی بود.
نه از اون یه بار مصرفا. که زود خراب شن و مجبور شی بندازیشون بیرون.
اصلا باید گارانتی داشته باشه...
دست دوم؟؟
باشه اشکالی نداره.فقط موندنی باشه.
۱.قفل ها رو باز می کنه.
۲.در ها رو قفل می کنه.
تو بیشتر از کدوم یکی استفاده می کنی؟
با توجه به اینکه خیلی از درها قفل لازم ندارن٬ولی تو ...
فکر کنم عادت کردی همه رو قفل کنی.
می تونید اونو توی ادامه مطلب بخونید.
>>> ادامه مطلب <<<
شبیه رعد و برقه.
البته بیشتر برقش.
گاهی اوقات بعضی ها رو می گیره.
فکر کنم اونایی رو که دوست داری...
ولی نه.من رو هم گرفت!!!
اومدم از تو یاد بگیرم،اشتباهی،
پل های جلوم رو خراب کردم.
با تعجب نگاش کردم.
سرش رو پایین انداخت و گفت:شرمنده
منظورش رو نمی فهمیدم.
دوباره گفت:اجازه هست برم بیرون؟
گفتم:باشه برو.
و هنوز دارم فکر می کنم مگه تو قلب من چی کم داشت که رفت.
ولی بعد سریع می گم:خسته شده بود.رفته هواخوری.زود برمی گرده.
ای بابا،مگه سر خاروندن چند ثانیه طول می کشه؟
خواهش می کنم.فقط سرت رو بخارون!!
ـ پس چرا زمین خورد؟
ـ این زمین هم که فقط بلده همه رو ضایع کنه!!!
ولی من که هنوز از این دست نداده بودم که از اون دست گرفتم.
-همین جا پیاده می شم.
فایده نداره.
-گفتم همین جا پیاده می شم.
بی فایده است.
بی خیال می شم.مثل همه ی سالهای گذشته ی عمرم.می پیچه تو یه کوچه.کوچه تنگ و تاریکه!سختی ها باز هم به من هجوم می آرن.خیلی می ترسم.چند لحظه بدون حرکت٬فقط سرنوشت رو نگاه می کنم.بعد بهش فحش می دم.انگار نه انگار.می خندم.قه قهه می زنم.دیونه بازی درمی آرم.سرم رو به در و دیوار می کوبم.نه٬بی فایده اس.با این کارام فقط تصمیم سرنوشت رو عوض می کنم.گاهی تصمیم می گیره منو ببره تیمارستان٬گاهی بیمارستان.اکثر اوقات منو به دنیای غم می بره.غم عمیق.بیشتر لحظات عمرم رو اونجا می گذرونم.خیلی بهش عادت کردم.گاهی حس می کنم باید برای همیشه اونجا بمونم...
ولی نه.سرنوشت توی همون کوچه پارک کرد.قصد رفتن نداره!
صبر و تحملم تموم شده.چشمامو می بندم و توی یه لحظه بزرگترین تصمیم زندگیم رو می گیرم.آره باید غافلگیرش کنم.از پشت چشاشو می گیرم.خودم رو به جلو می رسونم.می ندازمش بیرون و فرمون سرنوشت رو خودم به دست می گیرم...
آری من آن طور که می خواهم آسمان را رنگ می زنم.