تردید خاکستری

می کشمش / مناظره

tardidekhakestari — Mon, 07 Dec 2009 06:25:18 GMT

می کشمش

چاقو را یواشکی از آشپزخانه برداشتم، به آرامی به او که حواسش نبود نزدیک شدم اما گویا حواسش بود ! پا به فرار گذاشت و من با تمام توان به دنبالش دویدم. عجب سرعتی داشت ! به ناگاه تعادلش را از دست داد و زمین خورد. خودم را به او رساندم ، چاقو را روی گردنش گذاشتم، اخم کرد. ابروهایم را در هم کشیدم، باید می کشتمش. مصمم تر چاقو را فشار دادم. قرمز شد و قرمز تر...

ناگهان چاقو را پس زد و طی یک عملیات پشتم را به خاک نشاند و چاقو را روی گردنم گذاشت. عجب قدرتی دارد احساسم !! از سرعتش هم بیشتر است.

التماس کردم. دل نازک احساسم به رحم آمد. قول گرفت که بار آخرم باشد. به ناچار قول دادم ، اما زیر لب گفتم : کور خواندی...

مناظره

عقل و احساسم به مناظره نشستند. هرگاه احساسم جمله ی درخوری می گفت ، برایش کف می زدی و هرگاه عقلم ، احساسم را ضایع می کرد، هورا می کشیدم.

زیرچشمی یکدیگر را زیر نظر داشتیم تا اینکه عقل و احساسم دست به یقه شدند و من و تو حیرت زده تماشا می کردیم.

احساسم زورش بیشتر بود ، نزدیک بود عقلم را از عرصه ی وجود پاک کند. دست به کار شدم و عقلم را از چنگ احساسم بیرون کشیدم.

از کنارت عبور کردم و با خودم گفتم : باید با عقلم بیشتر کار کنم، در همین لحظه تو به احساسم لبخندی دلنشین زدی و لبخندت نمی دانم با احساسم چه می کند که هرچقدر هم عقلم را قوی کنم، شکست می خورد باز هم !

نمیر

tardidekhakestari — Mon, 16 Nov 2009 16:37:18 GMT

هوا که سرد بود ، بود. دندان ها هم که روی هم قرار نمی گرفت، بغضم هم نمی ترکید، کسی هم که نبود ، تو بودی که افتاده بودی روی زمین خیس.

تقصیر باران بود که باریده بود ، تقصیر پاهایت بود که همکاری نمی کرد ، تقصیر من بود که نمی توانستم تو را کول بکشم.

نشسته بودم کنار جسم بی رمقت و روحت نمی دانم کجا بود ! به تقلا افتادم. هر چه حرف می زدم با تو، جواب نمی دادی ، التماس هم فایده نداشت ، قطره های اشکم هم که روی صورتت می ریخت ، کوچک ترین عکس العملی نشان نمی دادی ، صدایم می لرزید ، قسمت می دادم که نمیری ، استیصال در چهره ام موج می زد ، باورم نمی شد اینگونه بی خیال باشی.

با تو بودم. فریاد می زدم نمیر ، تو رو خدا نمیر ، به خاطر من نمیر ...

خون بدنت با آب باران قاطی شده بود ، لباس هایم همه خیس شده بودند ، خیس عرق ، خیس باران ، خیس تو.

تو چشمهایت را باز نمی کردی ، تو چقدر طاقت داشتی که همچنان ساکت بودی و صبور !

تو چقدر با خودت کلنجار رفته بودی که من باشم و چشمهایت را بسته نگه داری...

تعارض سرما و گرما

tardidekhakestari — Sat, 31 Oct 2009 20:02:18 GMT

اکنون همان لحظه ی رویایی بود که سالها برایش ثانیه شماری کرده بود.

حضور معشوقش ، تک تک سلول هایش را به وجد آورده بود، عشق گرما را هل می داد و استرس سرما را از روزنه هایی که عشق نپوشانده بود ، به این لحظه ی مقدس هدایت می کرد...

اتصال

tardidekhakestari — Sat, 10 Oct 2009 14:51:36 GMT

آهن ربا بین دو تا آهن ایستاده بود. یکیشون اعتراض کرد و از آهن ربا خواست بین اونا فاصله نندازه. آهن ربا هم قبول کرد و رفت.

آهن ها به خیال خودشون به هم نزدیک تر شدند ، دیگه هیچی بینشون نبود تا اونا رو از هم دور کنه.

خیلی زمان لازم نبود تا آهن ها بفهمند که دیگه به هم وصل نیستند !

۲ تا آهن با یه آهن ربا به هم وصل می شن.

۲ تا کاغذ با چسب به هم وصل می شن.

۲ تا پارچه با نخ به هم وصل می شن.

۲ تا دل با چی به هم وصل می شن ؟

برای وصل شدن من و تو یه واصل لازمه. بودن یه واصل و موندنش.

دنبالش نگرد ، چون وجود داره ، جاش تو دلته.

صاحب خونه ی دلم ، صاحب خونه ی دلت.

پ. ن : کنار هم بودن با متصل بودن تفاوتش از زمین تا آسمونه. وصل شدن بدون وجود واصل امکان نداره. شاید به نظر بیاد اون واصل باعث افتراق و جدایی شده ولی اونه که باعث اتصال شده و بدون وجودش دو نفر هر چی هم به هم نزدیک باشن به هم وصل نیستند.

شب

tardidekhakestari — Sat, 26 Sep 2009 07:02:18 GMT

با شب که خلوت می کنم ، هر دو بیدار می مانیم تا صبح.

اضافه شد : خوندن لینک زیر بد نیست.

http://tamum.blogfa.com/post-57.aspx

یارکشی

tardidekhakestari — Mon, 24 Aug 2009 07:19:21 GMT

یارکشی کردیم.

تو اون ور ، من این ور.

کلی کور کوری خوندم برات...

پشت سرمو نگاه کردم ، در اوج ناباوری حتی یک نفر هم هم نبود. روتو برگردوندی ، پشت سرت مالامال از جمعیت بود ، شعف در وجودت موج می زد. آب دهنمو قورت دادم ، گفتم منم ... منم یار تو.

صدات رو شنیدم که تو دلت فریاد می زدی : تو یار خودت ... خودت ... خودت

دستت جلو اومد ، خوردم زمین.

در آن پودر شدم. کاش جذب خاک می شدم.

دیگه نگات نکردم. دست پیروزیتو بالا بردی. همه برات هورا کشیدن و کف زدن.

چشمت به زمین افتاد ، خم شدی ، پودر شده های منو که با خاک قاطی شده بودم رو برداشتی و بوسیدی ! تو کفت موندم. به روی خودم نیاوردم. خاک شدی خودت. نتونستم جذبت نشم.

لیوان

tardidekhakestari — Sat, 08 Aug 2009 06:47:54 GMT

لیوان کور است یا من ؟

وقتی می بیند پای من به سمتش در حرکت است چرا خودش را تکان نمی دهد ؟؟

چرا می گذارد پایم به او برخورد کند و به گوشه ای بیفتد و بشکند ؟؟؟

اگر می خواهد خودش را بشکند ، اگر می خواهد خودش را بکشد ، چرا مرا ، این من خسته را واسطه می کند ؟!!

نگاهت

tardidekhakestari — Thu, 30 Jul 2009 11:51:48 GMT

۱.

نگاهت در حال پشتک وارو زدن در دلم بود که تعادلش را از دست داد !

نگاهت حرفه ای بود ، خوب بلد بود پشتک بزند. تقصیر دلم بود که تکان خورد اما دلم را من تکان ندادم ، پشتک واروی تو لرزاندش. باور کن.

۲.

نگاهت را ورق می زنم. صفحه ی پنجاه و ششش. سعی می کنم بخوانم.

تازه می فهمم چشمانم چقدر ضعیف است !

پ.ن : شاید قبل از اینکه نگاهی را تجربه کنی بهتر است مجسمش کنی. درست مثل من...

لطفا اگه کامنت می ذارید راجع به پی نوشت نباشه.

ابر

tardidekhakestari — Sun, 19 Jul 2009 07:22:18 GMT

خودت را به این در و آن در زدی اما

توجه کسی حوصله نداشت جلب شود ،

بغض کردی و خودت را چپاندی توی بغل آسمان.

پ.ن : عکسشو گذاشتم تو ادامه مطلب. دوست داشتید می تونید ببینید. البته با موبایل گرفتم ، همچین کیفیت نداره.

وقتی قرار می شود من بمیرم.

tardidekhakestari — Sun, 12 Jul 2009 06:24:33 GMT

دیوارها مرا معمولی نگاه نمی کنند و مورچه ها ، همین موجودات سیاه کوچک که گاهی می کشتمشان کج کج راه می روند.